Donderdag 12 februari
Gnadenkirche-Hamburg

Ingrid is om 9 uur van af de Karolinenstraße vertrokken voor de start van haar 14 daagse reis via Leeuwarden naar Jekatarinburg en Novosibirsk, normaal een reis van ong. 3,5 u naar Leeuwarden maar door het "Siberische" weer met veel sneeuw duurt het tot 15u voor ze in Leeuwarden is. Een voorbode voor wat komt? Gelukkig is er een TomTom die helpt want Ingrid moet van de autobahn en via de dorpen tussen Oldenburg en Leer. Net voor de grens is de autobahn weer vrij, dus karren maar. Jan is thuis, een hug, een bak thee, een boodschapje en een kroketje op de Schrans, nu die erg zware grote rode koffer nog naar de slaapkamer boven en alles is oke. Ondertussen is Clara klaar met de laatste activiteiten voor vandaag. Nog wat dingen voor de komende 2 dagen (en de reis) doornemen, en klaar zijn we voor de bezigheden van de korte avond.

Vrijdag 13 februari

De eerste van 2 dagen workshop Kinderen Uit Balans. Vanmiddag 1e gezins opstelling. Deze groep komt uit heel Nederland. Vroeg op bed.

Zaterdag 14 februari

2e dag Stelp. 2 gezins opstellingen intensief werk is dat. Opruimen alles in de bus stoppen en 100m verder weer uitladen. 's avonds een beetje picknicken bij het kacheltje.

Zondag 14 februari:

Oldehove - Leeuwarden
Vandaag relaxen - workshop klaar - en stressen - koffers proppen, zal ik dit of dat meenemen, is het gewicht zo goed, wat moet in de grote koffer? mag dit mee? hoe werkt het foto's overzetten tussen mobiel en laptop? zullen we al weg? enz., enz.- op naar Hoofddorp naar ons eerste hotel (Bastion) zodat we morgen niet al te vroeg op hoeven en minder kans lopen het vliegtuig te missen. Naast Bastion Hoofddorp zit een Wokrestaurant: lekker en ziet er leuk uit, vloer van restaurant draait heel langzaam rond. Apart fenomeen kregen beetje raar gevoel, alsof je evenwichtsorgaan weet dat er iets niet klopt. We moesten onze tafel na het scoren van een bordje gewokte caloriën door het verdraaien van de vloer opnieuw zoeken. Bastion: "best te doen voor een nacht". Het innige en roerende afscheid doen we rond de Wokvoordeur en daar op de parkeerplaats en daarna zien we de bus verdwijnen met knipperende parkeerlichten. Dag lieverds tot over een aantal dagen op Schiphol!

Bastion - Hoofddorp


Amsterdam - Moskou - Jekaterinburg 

Afstand: Leeuwarden - Jekaterinburg ong 4000 km. Stad van meer dan 1 miljoen inwoners.
tijdverschil: 4u eerder. (12u hier = 16u daar)

Wikipedia over Jekaterinburg
Rusland.nl over Jekaterinburg

Zicht over de Iset - Jekaterinburg (foto wikipedia)

om een idee van Jekaterinburg te geven is hier een Google kaartje (met link voor meer info)

Grotere kaart weergeven

15 february

Wat een dag!!

Keurig op tijd op Schiphol, bagage te zwaar, wat zijn ze streng tegenwoordig. Ik proef het avontuur,
Ingrid met haar vliegangst staat onder zware spanning. En ook al is het vliegtuig erg krap en stijgen we heel laat op omdat er sneeuw van de vleugels geblazen moet worden, de vlucht gaat prima. De landing bij Moskou geeft het zicht op een grote sneeuwvlakte er steken bootjes boven uit, het moet een meer zijn. Dan wordt omgeroepen dat er een vrouw van het ministerie van gezondheid bij de uitgang zal staan om onze tempratuur te meten, om te zien of we geen koorts het land inbrengen….. en…….. we zijn laat, al snel blijkt dat de bagage wordt uitgecheckt en we opnieuw moeten inchecken… en dan… ook nog naar een andere terminal…. 4 loketten verder blijkt dat de shuttle naar die terminal weg is en we de vlucht niet gaan halen. We krijgen een echte vuurdoop in Russische bureaucratie en verantwoordelijkheid doorschuiven, staan ontelbare keren in de lift van verdieping 1 naar 2 en weer terug en van KLM naar Aeroflot.
Uiteindelijk wordt het de volgende vlucht die middernacht gaat om 00.30 en 05.05 uur zal aankomen….. nou ja, Ingrid moet wel een paar uur later dan fris voor een groep staan, terwijl ze afgelopen nacht door mijn gesnurk haast niet geslapen heeft. We besluiten een hotel te nemen op het vliegveld voor een paar uur.
Een prachtig hotel is het. We genieten van de heerlijke kamer met enorme bedden, lekker eten en in rust het herorganiseren van de reis. We zitten een beetje in over het inchecken later, straks moeten we de vlucht opnieuw betalen of wat ons verder te wachten kan staan…..en dan….het gaat verrassend vlot, geen gedoe over te zware koffers. Bij de douane is het nog even spannend als ze precies willen weten wat we komen doen. Dan worden we meegenomen naar een kamertje en krijgen visioenen over zo'n echte sovjetfilm. Mijn koffer ligt daar op de band en moet open. De scanner ziet iets vreemds. We verwachten dat het de dompelaar is, maar het blijkt een doos met pastelkrijt te zijn dat ze niet vertrouwen. Na het laten zien is gelukkig alles opgelost. Nu de handbagage erdoor. In teiltjes moeten we werkelijk van alles uittrekken en door het apparaat doen. Het is een foto waard, maar we besluiten de goden niet te verzoeken en lachen erom. Nu wachten we op onze vlucht, kapot en opgelucht.

16 februari
Het vliegtuig arriveert om 7.30 (plaatselijke tijd) op vliegveld Jekaterinburg.
Uitchecken en bagage verliep op rolletjes en daar stond onze gastheer bij de gate, Ilja. Hij is een jongeman en neemt ons meteen voor zich in, zo hartelijk en echt. Hij spreekt eigenlijk alleen echt russisch. snel de vertaalster gebeld onderweg naar het hotel om te overleggen hoe het verder moet.
Senator - Jekaterinburg
Er is nu echt geen tijd meer, want eigenlijk begint om 10.00 uur het seminar en dit is een echte stad met razend verkeer en echte files. We nemen de tijd voor een douche en klein ontbijt, dan worden we opgepikt door een taxi naar de werkruimte. Een vreselijk grauw gebouw van buiten waar we eerst niet weten waar de ingang is. De vermoeidheid en de paniek liggen op de loer, maar gelukkig komt Ilja ons met de vertaalster ophalen. Heerlijk, wat is ze leuk en wat spreekt ze prachtig duits. ze heeft zich ook goed voorbereid op het onderwerp hoewel ze geen therapeute is. Met slechts een uurtje vertraging beginnen we. Ingrid pakt zich bij elkaar en weet er een prachtige dag van te maken. Ook de groep heeft er een groot aandeel in dat het zo'n prachtige dag wordt.
Ze slurpen alles op en komen met veel vragen. Na kennismaking en een eerste voordracht om de basis van haar werk uiteen te zetten, ontstaat er 's middags een prachtige opstelling en uitleg van het werk via een praktische opstelling hoe dat gaat met kinderen erbij.
Nu zitten we totaal erdoor in ons hotel, 36 uur niet geslapen....dat dat kan?! Nu stop ik en probeer mijn ogen dicht te doen, of toch nog even eerst in bad en skypen met jan?!! (werd toch nog ff skypen)

17 februari

Toen we gisteren klaar waren na die dag die nooit ophield was het voor ons beiden ook moeilijk een punt te vinden in onszelf: zoveel beleefd, zoveel spanning met elkaar gedragen terwijl we zulke verschillende vrouwen zijn, soms last hebben van cultuurverschillen en ook zo verschillend met onszelf omgaan. gelukkig konden we uiteindelijk allebei slapen.
Nu is het dinsdagmiddag. de ochtend begon met een ronde. Er zijn veel vragen over het werken met kinderen, over eigen kinderen en het eigen innerlijke kind. Thema's als gestorven kinderen, abortus en schizofrenie en misbruik zijn aan de orde geweest. Toen ik eind van de ochtend alweer mijn ogen bijna voelde dichtvallen onder het werk besloot ik vanmiddag vrij te nemen, een tocht met de taxi van bijna een uur. het sneeuwt vandaag stevig. de auto slipt regelmatig de bocht om. Gelukkig heb ik een oplettende chauffeur. Ondertussen zal Ingrid met de groep verder werken. Het thema is ordeningen en dynamieken: wanneer zie je dat het gedrag van het kind een signaal geeft over iets wat in het systeem uit de orde is en wanneer geeft het aan dat er iets gebeurt of gebeurd is wat onrecht doet, de levensstroom dichtlegt of misvormt.
Na mijn dutje maak ik weer de rit terug met de taxi. Ik ben uitgenodigd om met de vertaalster Oxana mee te gaan naar haar masterclass. Ze is kledingontwerpster en heeft de kleding gemaakt voor een dansvoorstelling als debuut voor haar werk. Wat een kans voor mij om mee te maken en zij vindt het heerlijk dat ik kom.

De avond was erg leuk, een presentatie van een masterclass van een dansschool die opleidt tot professioneel dansen. Oxana had prachtige kleding gemaakt en het was voor mij een russisch feest met haar familie. Toch nog ff skypen met thuis. Nu hoogste tijd om te slapen.

18 februari en verder

De dagen rijgen zich aan elkaar. Het seminar gaat goed, met het slapen gaat het minder. Ik heb tijdens het seminar zo extreem moeten vechten tegen de slaap, dat het eenmaal in bed nauwelijks meer lukt. In deze toestand besluiten we ons verblijf in Jekaterinburg iets te verlengen en niet meer naar Novosibirsk te gaan. Nog zo'n avontuur is er op dit moment één teveel. Ook de lijn met Nederland is lastig. Internet wil niet, skype heel soms. Smsen met de mobiel gaat nog het beste. Daardoor lukt het niet om dagelijks verslag te doen op deze plek en neemt Jan het over om zijn belevenissen aan onze reis te beschrijven en probeert hij wat hij weet van ons over te brengen. En hij is druk met het omboeken van de vlucht, ook dat wordt weer een Russisch avontuur. Het is heerlijk dat Jan vanuit de thuisbasis zo meeleeft, we voelen ons zeer gesteund door hem. Ik besluit het verdere verslag in Nederland te schrijven.

Katja vertelt me dat Jekaterinburg echt nog niet de poort van Siberië kan heten zoals ik las in een boek, dan moet je echt nog een flink stuk oostelijker gaan. Jekaterinburg is de hoofdstad van de Oerol. Nu we niet naar Novosibirsk gaan, past het dan ook niet meer om te spreken van Siberië-reis. We zijn in Rusland, niet in Siberië.
De laatste avond van het seminar eten we in een soort museumrestaurant. Daar is een grote verzameling van gietijzeren voorwerpen en de complete geschiedenis van de ijzergieterij, die in de Oerol lag. We krijgen prachtige beeldjes, decoraties en gebruiksvoorwerpen te zien.

Russische opstellingen


Als je denkt aan typisch Russische thema's komt allereerst het Sovjetverleden in gedachten. En ja, ik heb in een opstelling gestaan waar dit thema helemaal aan de orde was. Het ging om een opstelling voor een vrouw en haar dochtertje van 10 jaar. De laatste dag hadden drie deelnemers een kind mee genomen om een opstelling voor te doen.
Op een gegeven moment stond ik als de baboescka, de oma van deze vrouw. Zij vertelde dat zij eigenlijk helemaal door deze oma was groot gebracht, zowel moeder als vader moesten keihard werken en waren voor haar helemaal niet beschikbaar. Ook in de opstelling kwam dat beeld sterk naar voren. Baboeschka droeg zoveel, ze leek wel een acrobaat die alle bordjes in de lucht hield. En haar dochter, de moeder van deze vrouw, stond er geheel krachteloos bij. Doordat baboeschka het zo druk had was deze dochter uit haar aandacht ontsnapt. En bovendien voelde ze zich naar haar eigen kind toe schuldig en verdrietig dat ze er niet meer had kunnen zijn.
Wat me ook opvalt is de zin: 'ik voel me beledigd'. Uit Nederlandse opstellingen ken ik dat niet zo. Ik zie in het seminar sterke jonge mensen. Twintigers die al getrouwd zijn en vaak ook al kinderen hebben. Jonge mensen voor wie de verantwoordelijkheden van het leven vroeg zijn begonnen. Jonge therapeuten die nadenken over hun eigen land en volk en zien hoe ze wantrouwig zijn geworden als deel van hun volksaard en afgesloten. Ze beschrijven hoe veel mensen veel teveel drinken en absoluut geen behoefte hebben om naar zichzelf te kijken. In deze groep is dat heel anders. Ik ervaar de mensen als sterk in contact maken, open en oprecht, behoefte aan oprechte warmte en kunnen uitreiken naar de ander. Het zware leven heeft hen wijs gemaakt. Ze kijken goed en geven ook aan ons terug wat ze waarnemen. Ik voel me gezien door ze en zeer welkom geheten. In de representantenrollen voel ik vaak intens en diep contact met mijn 'tegenspelers'. Daarin durven ze echt neer te zetten wat ze ervaren, ook als dat 'vreemd' is of heel fysiek. Zo had ik een jonge man in mijn armen die bij de diepe pijn kwam van zijn vader die zichzelf doodde, hij liet zich echt troosten en gaf zich helemaal zowel in zijn verzet en haat als in de troost.


Het eten
Wow, die Russen weten wel wat lekker eten is, eigenlijk elke maaltijd is een warme maaltijd. Voor ontbijt kun je al salades bestellen, pannenkoekjes met een vleesvulling, gedipt in sour cream en allerlei deeggerechten, zowel hartig als zoet. Ik eet voor het eerst van mijn leven kaviaar en wel als beleg op een pannenkoek. Die zijn daar klein en dun en op allerlei manieren gevuld en op de mooiste manieren gevouwen. Alles is veel vetter dan bij ons en ook zoet schuwen ze niet. Toch in die kou begrijp je meteen waarom er stevig gegeten wordt.

Op straat
Jekaterinburg heeft hele brede straten als hoofdaders door de stad. Als er strepen op stonden schat ik dat het zesbaanswegen zijn. Maar met al die sneeuw en ijslagen hebben strepen helemaal geen zin. Sommige stukken zijn de wegen goed schoon geveegd en zeer begaanbaar. Dan wordt er ook pittig gereden om even lekker op te schieten. Vervolgens is er een weg met een dikke ijskoek en is er geen snelheid mogelijk, de auto hotst en botst heen en weer en de chauffeur geeft zich over aan langzaam rijden en stilstaan omdat alles vast loopt. Van de hoofdwegen af, liggen de straatje soms nog met enorme pakken sneeuw en in een sukkelgangetje word je dan helemaal door elkaar geklutst en loopt het verkeer op kruisingen gemakkelijk helemaal vast. Zo stapten op een moment verschillende chauffeurs uit hun auto's om elkaar te zeggen wat ze ervan vonden en te bespreken hoe de knoop op te lossen. En uiteindelijk rijdt het dan weer.

Duurzaamheid
In de huizen en gebouwen is het bloedheet. De hele stad heeft stadsverwarming en geen enkele radiator is afzonderlijk te bedienen. De temperatuur wordt dus voor iedereen door één instantie vastgesteld. De enige manier om de temperatuur te regelen is met de ramen. Onvoorstelbaar dat bij temperaturen tussen -10 en -35 zomaar de ramen worden open gezet om het teveel aan warmte uit te laten. Als ik me voorstel dat iedereen in deze grote stad dat regelmatig doet, de hele stad hierdoor alleen al niet zo koud kan zijn.
Ik vertel de Russen hoe wij omgaan met energie, over de programma's om mensen zuinig om te laten gaan met energie, dat je daar zelfs voor beloond wordt. Ze moeten er erg om lachen: 'Mooi dat dat kleine landje zorgt voor de balans voor de rest van de wereld'. De Russen hebben olie en gas genoeg, ze zullen zich er niet druk over maken.

De laatste dag

Aan het eind van het seminar worden we met een prachtig ritueel bedankt. Ilja, de organisator van het geheel, biedt Ingrid een opstelling aan om haar plaats in dit geheel neer te zetten en op deze wijze zijn dank te geven. Al snel wordt ook ik uitgenodigd. En ook de drie landen, Rusland, Duitsland en Holland zijn present. Zichtbaar is hoe blij en rijk gevuld ze zich voelen. En niet alleen voor henzelf, maar ook voor de cliënten waar ieder mee werkt.

Als het seminar is afgelopen hebben we nog één dag en Jekaterinburg. Oxana nodigt ons uit in de sauna van de familie van haar vriend, de echte Russische banja. We nemen de uitnodiging graag aan. Eerst gaan we met Katja en Slava naar een markt om souvenirs te kopen. We lopen door de binnenstad. Overal staan beelden en monumenten van brons en overal liggen dijken van geschoven sneeuw.Katja vertelt dat bij het eerste voorjaar, als de sneeuw gaat smelten er echt overstromingen zijn. Na een half uurtje lopen in de kou is het de hoogste tijd om op te warmen, zo kunnen we de markt niet op, dan word je veel te koud. Dus eerst een bak koffie. Op de markt zijn er veel prachtige stenen en voorwerpen van steen gemaakt, allemaal uit het Oerolgebergte. Katja vertelt van de prachtige omgeving om de stad heen. Wat zou ik graag nog een tocht maken door de heuvels, maar dat zal er deze reis niet van komen. Na het inslaan van souvenirs pikken we sandwiches op bij Subway, die hebben ze daar ook en slaan drinken in bij een soort Aldi. Dan vertrekken we naar de banja. Die ligt net buiten de stad. We komen in een soort buitenwijk waar zeer oude en ook vervalen huizen vlak naast de prachtigste villa's staan. En achter één van die huizen is de banja, een houten gebouwtje met een geweldige privésauna. Oxana vertelt dat eigenlijk elke familie wel een Daitsha heeft, een huis of huisje buiten uit en dat daarin zich meestal de sauna van de familie bevindt. De banja doen ze wekelijks en is hun manier om te ontstressen.Typerend is het ritueel met de berkentakken.
Bundels berkentakken met de blaadjes gedroogd er nog aan, worden in heet water geweekt. Vervolgens zwaaien ze met de bundel rond zoals tijdens een opgieting ineen Nederlandse sauna. Vervolgens slaan ze elkaar ermee. Dat is een wilde en gezellige bende. Ings en ik krijgen als dank voor het werk wat we gedaan hebben van Tanja een berkentakmassage, heerlijk. Aan het eind van de zaterdag nog even door de kou naar Yscity....min 35...brrr


Thuis
Inmiddels zijn we alweer een paar dagen in Nederland. Terugkijkend ben ik blij dat we eerder terug zijn gegaan. De heftige heenreis en vervolgens meteen in het seminar gaan, gekoppeld aan het andere leven en alle nieuwe indrukken, was voor nu een rijk gevulde ervaring en ook helemaal genoeg. En ik ben erg blij met de contacten die daar gesmeed zijn. Ik ga zeker nog eens terug.

© 2010 - Rituelenwerkplaats - Huizumerlaan 42 - 8934 BH Leeuwarden - Tel. 058 2802587
Email: info@rituelenwerkplaats.nl - Website Rituelenwerkplaats [update: 26-02-'10 ]